değirmenlere karşı

Haykırmak istiyordu-daha fazla dayanamayacaktı. Sesini

       duyabilecek kimse yoktu orada;

kimse duymak istemiyordu. Kendisi de korkuyordu

                                                                            sesinden,

içinde boğuyordu sesini. Patlamak üzereydi susuşu.

                                                                            Birden,

havaya uçtu gövdesinin parçaları. Özenle, sessizce

      toplayacaktı bu parçaları,

hepsini bir bir yerlerine yerleştirecekti delikleri kapamak

    için.

Ve rastgele bir gelincik, bir sarı zambak bulursa, onları da toplayacak,

kendisinin bir parçasıymış gibi gövdesine yapıştıracaktı-

böyleydi, delik deşik, görülmemiş bir şekilde çiçek

       açıyordu işte.

                                                      Yannis Ritsos, 1969